Uyari Telif hakki sahibi bu Dijital Çokyönlü Disk'ten olusan programin (film müzigi dahil) sadece evde kullanim haklarini almistir. Diger tüm haklari saklidir.
Bu Dijital Çokyönlü Disk'in veya bir parçasinin yetki disi olarak çogaltilmasi, degistirilmesi, gösterilmesi, kiralanmasi, toplu gösterime sokulmasi, dagitilmasi ve/veya yayimlanmasi kesinlikle yasaktir. Bu tür herhangi bir hareket suç teskil eder ve cezai sorusturmaya sebebiyet verebilir.
- Baliga gidelim mi? - Baliklar donmus.
Su arabaya bakin... Güzel, degil mi? Ford olmali.
Ford degil.
- Ne peki? - Bilmem ama Ford degil.
- Leonard, ne yapiyorsun? - Ne yapiyorum sizce?
Biri geliyor olabilir.
Kimse gelmiyor.
Neyin var?
Leonard, tatlim. Giyinsen iyi olur. Kahvaltin hazir.
Tarih sinaviyla baslayacagiz.
Kendi kagitlariniza bakin ve paydosta defterinizi bana getirin.
Leonard Lowe.
Merhaba Bn. Lowe. Leonard disari çikabilir mi?
- Üzgünüm. Bugün olmaz. - Yarin?
- Yarina kadar da iyilesmez. - Ne zaman iyilesecek?
Bilmiyorum.
Geldiginiz için sagolun.
BU GERÇEK BIR ÖYKÜDÜR
BRONX, 1969
- Affedersiniz... - Ona sorun.
Bainbridge Hastanesi, buyurun. Dr. Franklin'le Dr. Tyler -
- toplantida. Notunuz var mi?
Ben Dr. Malcolm Sayer. Randevum var.
Oturun lütfen... Bainbridge Hastanesi, buyurun.
Insanlar derken, canli insanlari mi kastediyorsunuz?
Ben nöroloji laboratuarinizda arastirma görevi için basvurdum.
Röntgen odamiz var.
Burasi kronik hastalar için. Biz de kadrolu nörolog ariyoruz.
- Evet, insanlarla çalisacaksiniz. - Doktor olarak, Doktor.
- Carmel Enstitüsünde hasta var mi? - Yer solucanlari.
Efendim?
Çok büyük bir projeydi. Isim, 4 ton yer solucanindan 1 desigram -
- miyelin elde etmekti.
Üstünde 5 yiI çalistim. Herkes imkansiz oldugunu söylüyordu.
- Imkansizdir. - Bunu artik biliyorum, kanitladim.
Ya daha önce... St. Thomas'ta?
Hep arastirma miydi?
Kadromuz yetersiz...
Hiç insanlarla çalismamis...
Affedersiniz, siz klinik deneyimi olan birini ariyorsunuz.
Bu ise ihtiyacim olsa da, daha uygun en az 100 kisi basvurmustur.
Tip fakültesinde?
Klinik deneyiminiz olmadan mezun olmus olamazsiniz.
Nabiz ve ates ölçmüs, teshis yapmissinizdir.
Isi aldiniz.
Isi istiyorsunuz, degil mi?
Buradan doktor... Kronikler hastanesinde çok çalistiniz mi?
- Hatirlarsiniz. - Çalismadim o halde.
M. S, Tourette sendromu, Parkinson hastaligimiz var.
- bazi hastaliklarin adi bile yok.
- Neyi bekliyorlar? - Hiçbir seyi.
- NasiI iyilesecekler? - Iyilesmeyecekler. Kronik vakalar.
Buraya bahçe deriz, çünkü onlari besleyip su veririz.
Bay Kean? Sorabilir miyim...
1911 'de New York'ta dogdum. Buraya Haziran 1955'te geldim.
Ondan önce, Brooklyn Psikiyatri Merkezi'ndeydim.
Ondan önce de bir insandim.
Kolaylasir.
Inanmazsaniz ama kolaylasir.
Hayir, Buttercup... Kulübene git.
Günaydin doktor... Size yeni bir hasta.
Dün gece yatirildi. Bu dosyasi.
Merhaba, ben Dr. Sayer.
Nerede oldugunu biliyor musun?
Beni duyabiliyor musun?
Bulgular: Nedeni bilinmeyen bunama. Tepkisiz.
Saglik sigortasi mi?
Adi Lucy Fishman. Kizkardesiyle bulunmus -
- o öldükten günlerce sonra.
Sag akrabasi yok. Hep su andaki gibiymis.
Tepki ve algilamasi yok. Ama...
Bu bir refleks.
Itseydi evet, ama itmedi. Gördügünüz gibi yakaladi.
Hala refleks.
Hakli olsaniz bunu kabul ederdim.
Sanki, kendi istemini kaybettigi için, topun istemini ödünç aliyor.
- Topun istemi mi? - Affedersiniz.
Iyi bir izlenim yaratmak istiyorsunuz, degil mi?
Hala yerlesiyorsunuz.
Bn. Costello, Dr. Sayer'in bekleyen hastalarini-
- yarina erteleyin.
Topun istemini aliyor.
Harika.
Tamam, tesekkür ederim.
Baska bir sey yakalarsa bilelim.
Kovulacagim. Önemli degil, okula geri dönerim.
Bir sey mi unuttum?
Hayir. Sizin açiklamanizi tercih ettigimi söylemek istedim.
Bir de, siz yerlesene kadar islerinize yardim ederim.
- Iyi aksamlar doktor. - Çok tesekkür ederim.
- Merhaba, ben Dr. Sayer. - Ben Waheedah.
- Bugün nasilsin? - Iyiyim, sagolun.
Evet, pardon. Ne formu? Tamam, bekliyorum...
Tamam. 3-2-1.
Sagolun.
Merhaba.
- Yasasin! Yörüngedeyiz. - Agirliksiz olmayi deneyebiliriz.
Bunu nefis Nestle Quik'le kutlayalim.
Nestle'nin çikolata tadi dünyanin disina tasmistir.
Yukaridakiler, enfes Nestle Quik'le sarj olun.
Lucy...
Kalkmissin.
Anthony, bunu çekmeme yardim eder misin?
Affedersin.
Lucy, neredeyse vardin.
Iste suyun, Lucy.
Tirnaklarin neden bu kadar çabuk uzuyor?
Verdikleri o jölelerden olmali.
Jöle, her gün jöle.
Kirmizi jöle, sari jöle, her gün jöle.
Söylemeyi unuttum, Bayan Cooper öldü. Onu hatirliyor musun?
Iyi biriydi. Hep güzel bir söz bulurdu.
Bir de köpegi olmasaydi.
- Affedersiniz. - Merhaba.
Sizinle hiç konusuyor mu?
- Tabii ki hayir. Sözcüklerle degil. - Baska biçimde mi konusuyor?
NasiI yani?
- Çocugunuz yoktur. - Hayir.
Olsaydi, anlardiniz.
"Tipik olmayan sizofreni" diyor.
Bu "Tipik olmayan isteri".
"Tipik olmayan sinir bozuklugu."
"on muayeneden beri degisiklik yok."
"Degisiklik veya terapi önerilmiyor."
Çok güzel.
Bu da "Degisiklik yok", 9/11/1944.
25 yiI olmus.
Bir noktada tüm bu tipik olmayanlar tipik bir seye dönüsüyor olmali.
Ama neye?
Doktor, kahve içmeye gitmek ister misiniz?
Çay?
Normalde evet derdim ama baska planlarim var.
- Baska bir zaman. - Olur.
"Ensefalit letarjika".
Nerede?
Özür dilerim. Biri isigi açik birakti sandim.
Baglantiyi buldum. Hepsi buraya gelmeden yillar önce-
- ensefalitten sag kurtulmus. Bak. 1920'lerde olmus.
- Harika degil mi? - Evet, sonra gelirim.
Ensefalit Patlamasi Salgin Düzeye Ulasti - Rekor Ölü Sayisi
Gizemli Hastalik "Uykulu Ates" Yayiliyor.
1920'lerin "Unutulmus" Hastaligi Ensefalit Sonrasi Sendromu
Orada kaç tane buldun?
Bes. Eminim daha vardir.
Nasillar?
Daha önce dediginiz gibi: "Ruh gibi zayif"
Ama galiba... o zaman pek çogu çocuktu.
Evet, uykuya dalan çocuklar.
Hastaligin akut döneminde çogu öldü.
Kurtulanlar... uyananlar -
- iyiydiler, sanki hiçbir sey olmamis gibi.
Ama enfeksiyonun beyne ne kadar zarar verdigini fark edemedik.
Yillar geçti. Bes, on, onbes yiI -
- bu garip nörolojik belirtiler ortaya çikana kadar.
Ama ortaya çiktilar.
Onlari 1930'larin baslarinda görmeye basladim.
Çocuklari tarafindan getirilen yasli insanlar.
Aileleri tarafindan getirilen çocuklar.
Artik kendi baslarina giyinip yemek yiyemiyorlardi.
Çogu vaka, artik konusamiyordu.
Bazi aileler deliye döndü.
Normal olan insanlar -
- artik -
- baska bir yerdeydi.
Onlar gibi olmak nasiI? Ne düsünüyorlar?
Düsünmüyorlar.
Virüs, yüksek melekelerini de etkiledi.
- Bundan emin miyiz? - Evet.
- Çünkü? - Çünkü alternatifi düsünülemez.
Burayi düzeltmeye hazirim, ama ne yapiyoruz?
Bir önsezim var.
Lucy'nin suya ulasmasina engel olan ne?
Hiçbir sey.
Kesinlikle. Görsel alan duruyor. Kareler bitiyor.
Onu devam etmeye zorlayacak birsey yok.
- Biz o seyi yaratiyoruz. - Kesinlikle.
Disari bakiyor.
- Oglunuzu biraz anlatir misiniz? - Elbette.
Ellerinde bir sorun var dediler. Artik yazamiyordu.
Ödevini yapamiyordu.
Okuldan almam gerektigi söylendi. 11 yasindaydi.
Yavas yavas kötüye gitti.
Beni çagirirdi. Odaya girdigimde ise masasinda trans halinde oturuyor-
- olurdu. Bir saat, iki saat... Sonra yine normale dönerdi.
Bir gün isten eve geldigimde onu yatakta buldum.
"Anne, anne?" deyip duruyordu. Kolu böyle uzanmisti.
"Ne istiyorsun Leonard?"
Bir daha hiç konusmadi. Sanki yok olup gitmisti.
O yiI daha sonra, onu Bainbridge'e götürdüm.
14. Kasim. 1939'du.
O zaman 20 yasindaydi.
Dokuz yiI bu odada ne yapti?
Kitap okudu. Okumaya bayilirdi. Sürekli okurdu.
Sahi mi?
Yapabildigi tek buydu.
Yeter.
Pekâlâ Leonard. Bitirdik.
Hiçbir sey, hiçbir sey, hiçbir sey ve hiçbir sey.
- Heykellerinden biri. - Kesinlikle.
Tuzu uzat.
- Peki ya bu? - NasiI yani? O flas.
Yaniliyorsun. Bundan öncekiler flasti.
Bu ona adini söyledigim an.
Izninizle.
Tam ortaya koca adam. Oraya at hadi!
Topu yakalayabilirim. Bana at!
Hepsi bu kadar mi? Onlari digerlerinin yanina getir.
David'le bosanmayi kabul etmeliydim. Baba olmak istedigini sanmistim.
Tüm hastalara ilaçlari verildi.
Dr. Sayer bos vaktiniz olmasini umuyordu. Benimle gelin, lütfen.
Bu çok güzel bir arya. Tepki verip vermediklerini yakindan izleyin.
"Bana Ishmael de."
"Yillar önce, tam olarak kaç yiI oldugu önemli degil -
- çok az param vardi ve kiyida ilgimi çekecek hiçbir sey yoktu."
Beni duydugunu biliyorum. Adini söyledigimde tepki vermeye çalis.
Siradan bir müzik olmuyor. Onlar için dogru olan olmali.
Sanki sadece hoslarina giden müzikle hareket ediyorlar.
Henüz Bert'in hosuna giden müzigi bulamadim.
Izin versem orada gün boyu otururlar.
Ilk karti ben atmak zorundayim.
Leonard... L...
Bu Frank. Ayaga kaldirmama yardim edin.
Onu etkileyen bir sey daha var... Insan temasi.
Bir dakika orada durun.
Bensiz yürüyemiyor. Birakirsam düser.
Düsmene izin vermeyecegim.
Ama... benimle her yere gidiyor.
Topta oldugu gibi. Benim istemimi ödünç aliyor.
Bir baska insanin istemini.
Oku Leonard'in L'sini iterek baslayacagim.
Senin ittigini hissedersem, durup devam etmene izin verecegim.
Anliyor musun? Tamam, basliyorum.
Hayir, galiba iyi anlatamadim. Benim hatam...
L... Güzel, güzel. Simdi E.
E, güzel.
S...
P...
Baska bir sey yaziyorsun.
RILKE/PANTER
Rilke, Rainer Maria. Alman sair ve yazar.
"Bakisi, demir parmakliklardan bakmaktan-
- öyle yorgun düstü ki, artik daha fazla bakamiyor.
Onun için sanki binlerce parmaklik varmis ve-
- parmakliklarin arkasinda dünya yokmus gibi.
Sürekli daracik çemberlerde yürüyüp dururken -
- güçlü uzun adimlari, büyük bir istegin felç oldugu bir merkez -
- etrafindaki ayin dansi gibi.
Sonra göz perdeleri sessizce kalkar ve bir sekil içeri girer, -
- omuzlarin dar sessizliginden süzülür, -
- kalbe ulasir ve ölür."
L-dopa diye bir ilaç duydun mu? Sentetik bir dopamin.
Evet, Parkinson hastalari için.
Neden?
Pardon, özür dilerim!
Modern nöropatolojinin Parkinson'lu beyindeki hasarin yerini...
- saptamamiz için daha 100 yiI geçecekti.
Gelistirdigimiz L-dopa adli ilaçla, ilk kez Parkinson hastasina -
- daha normal bir hayat sözü verebiliriz.
Bu ilaci çok merak ediyorum. Bugüne kadar hiç...
- Özür dilerim, Dr? - Sayer.
Hiç ensefalit hastasina rastladiniz mi?
Ben bitirdikten sonra Dr. Sayer. Sakincasi yoksa.
Dedigim gibi... L-dopa adli ilaçla.
Sizce asiri Parkinson titremesi -
- hiç titreme olmamasi seklinde ortaya çikabilir mi?
- Benimle mi konusuyorsunuz? - Evet.
El titremesini hareketsizlik noktasina dek hizlandirdiginizi düsünün.
Tüm Parkinson semptomlari hizlanmis olsa.
El titremesi, basin sallanmasi, konusmanin hizlanmasi.
Kendi kendilerine teslim olup, insani tasa çevirirler mi?
Bilmiyorum. Belki.
- Sizce L-dopanin yardimi olur mu? - Dr. Sayer, degil mi?
Ben kimyagerim, doktor sizsiniz. Zarar vermeyi size birakirim.
Freud mucizelere inanirdi. Kokaini seker gibi önerdi.
Hastalarimizi çildirtana kadar hepimiz kortizona inandik.
- Sira L-dopada mi? - Bence bunu söylemek için çok erken.
Saygim bir yana, bence bunu söylemek için çok çok erken.
Birakin zarari kimyager versin.
Ama ben...
Bu vakayi okudunuz mu? "Yeni ilaç felçlilerin jöle yemesini sagliyor."
Hepsini okudum. Sorumluca, ayikken. 30 vaka da hafif Parkinson'luydu.
Senin Parkie'lerin, eger öyleyseler, yillardir kimildamadi.
Belki yine bakmalisiniz.
Bundan daha fazla bilmelisin.
Baglanti ariyorsun ama bu oldugu anlamina gelmez.
Inandigim ve bildigim sey, içlerinde hayat oldugu.
Nereden biliyorsun? Tenis topu yakaladilar diye mi?
Biliyorum.
- Kaçina vermene izin veririm? - Hepsine.
Birkaçina... Birine.
Bir.
Ailesinin izniyle, imzali izni.
Leonard'da Parkinson mu var?
Hayir... Belirtileri Parkinsonunkilere benziyor, -
- ama ayni degil.
Ilacin ona ne yarari olacak?
Ne yarari olacagini bilmiyorum, olursa tabii.
Ne olacagini saniyorsunuz?
Emin degilim. Tamamen farkli bir hastalik için üretildi.
Ne olacagini umuyorsunuz?
Onu her neredeyse oradan geri getirmesini umuyorum.
- Nereye? - Dünyaya.
Bunca yiI sonra burada onun için artik ne var ki?
Siz... Siz varsiniz.
Hepsini lütfen.
- 200 mg'a hiç yanit vermedi. - Asit nötralize etmis olabilir.
- Belki daha çok vermeli. - Belki de daha az.
Sütte deneyecegim.
500 mg.
- Degisiklik olursa ararim. - Evet.
Tesekkür ederim.
Burasi sessiz.
Geç oldu. Herkes uyuyor.
- Ben uyumuyorum. - Hayir, sen uyaniksin.
Bakabilir miyim?
Ben.
Leonard, seni görmek isteyen biri var.
Anne... Anne!
- Ben Eleanor. - Eleanor.
- Seninle tanismak bir zevk. - AsiI seninle tanismak bir zevk.
- Bayanlar? - Simdi ne yaptim?
Yüce tanrim.
Memnun oldum efendim. Ben, Margaret.
Beth.
Anthony. Nasilsin?
Harika, dostum. Sen nasilsin?
Ben de harikayim.
- Onunla tanistin mi? - Iyi görünüyor, degil mi?
Hayatimin 30 yilini kaybetmeye dayanamazdim, ya siz?
Bunun farkinda, degil mi?
Bu tarafa dön lütfen. Bu Polaroid fotograf makinesi. Sagol.
Bir dakikadan az sürede resim çeker. Inanilmaz.
Simdi bir deneyelim.
Mükemmel... Odanin ucuna yürümeni istiyorum.
Hazir misin? Yürü.
Çok güzel.
Simdi geriye.
Çok hizliydin... Biraz film alayim.
Hiç degilse uzanmalisin. Dinlenmen gerek.
Gözlerimi kapamaktan korkuyorum. Kaparsam, ben...
Uyursun. Sabah uyandiginda, yarinki sabah olacak.
Söz veriyorum.
Bebegin kayigi, gümüs bir ay, gökyüzünde süzülen.
Bebek bir rüya avinda, yakinda ve uzakta.
Süzül, bebek, süzül -
- o denizden öteye.
Ama sakin unutma bana geri dönmeyi.
Bronx ne güzel bir yer olmus.
- Bu benim okulum. - Sahi mi?
- Bu klasik müzik mi? - Istedigin müzigi seçebilirsin.
- Bu ne? - Rock'n 'roll.
Sen de gel.
Olmaz, sen yokken kirlilik denen bir sey oldu.
Leonard, bu suda yürümek degil, yüzmek!
Hastane bunun için sigortali mi bilmiyorum.
- Hadi! - Hayir.
Leonard, su yükseliyor.
Periyodik Elementler Tablosu.
Bilimle tanismam buna dayanir.
Harikadir, gerçekten... Evrenin özü bu.
Alkalin metaller. Halojenler, durgun gazlar.
Her elementin bu düzende bir yeri var. Degistirilemez.
Ne olursa olsun güvendedirler.
Evli degil misin?
Ben mi? Hayir... Insanlarla aram pek iyi degil.
Hiç olmadi, Leonard... Onlari severim.
Keske onlari anlama yetenegim böyle az gelismis olmasaydi.
Ya da onlar daha anlasilir olsaydi.
Eleanor ayni fikirde degil.
- Eleanor mi? - Bayan Costello.
Sana benden mi bahsetti?
Ne söyledi?
Iyi bir insan oldugunu. Insanlara çok deger verdigini.
Digerlerine de ilaç vermek istiyorum. Pahali olacaginin farkindayim.
- Ne kadar olacagini biliyor musun? - Ray'le konustum.
Tahmini bütçe yaptim...
Eczaci dedi ki, herkese Bay Lowe'un dozajini verirsek -
- 12,000.
- Ne kadar? - 12,000 dolar.
Ayda mi? Bunu kurula sunamam.
Bagis yapanlarla dogrudan konusmaya ne dersiniz?
Ellerinden geleni veriyorlar.
Alistiklarindan çok vermeye onlari ikna etmeliyiz.
- Belki, Bay Lowe'u görürlerse. - Bence onun etkisini abartiyorsun.
Paradan söz ediyoruz.
Asiri bir eksensel kas sertligi olusumu vardi.
Bu büyük oranda postürel refleks bozuklugu.
Beyin sapi sertlesmesi türünde. Menenjit gibi.
En çarpici olan ise, yüzdeki derin maske hali. Bunu, duyarsizlik -
- veya katatoni ile karistirmamak gerektigini artik biliyoruz.
Bilimsel anlatma ve sakin ol.
Yine de bazi seyler onu etkileyebiliyordu.
Adinin söylenmesi, sevdigi müzik parçasinin notalari.
Bir baska insanin dokunusu.
Ama bu uyanislar seyrek ve geçiciydi. Bir an sürüyordu.
Onun disinda buradaki gibiydi. Benzetmek gerekirse -
- fizyolojik olmasa da bu bir uyku, hatta ölüm haliydi.
Onu bu hastanede buldugumdaki durumu -
- ve son 30 yildir yasam kalitesi böyleydi.
- Simdi mi? - Sen hazir oldugunda.
Adim Leonard Lowe.
Bana, uzun bir süredir uzakta oldugumu söylediler.
Geri döndüm.
Iste. Götür onlari.
Çok tesekkür ederim.
- Dr. Sayer! - Ne var?
Bu bir mucize.
- Gözlüklerim nerede? - Gözünüzde.
Bu olabilir mi?
Konusuyorum.
Yürüyorum... Sen kimsin?
Geldiginiz için sagolun. Bugün durum biraz farkli.
Ben... çok garip bir rüya gördüm.
Tansiyonunu ölçmeliyim.
25 yildir oturuyordum, sansini yitirdin.
Iyi misin?
- Makyaja ihtiyacim var. - Tamam, bunu hallederiz.
Ve saç boyasina... siyah.
- Siyah mi? Rose, emin misin? - Evet, her zaman siyahti.
Dr. Sayer, meyve agaçlariyla ilgiliymis.
- Agaçlari budayin. - Tamam.
Az pismis biftek, püre, sos ve börülce istiyorum.
Olaylari fark ediyordum ama bana birsey ifade etmiyordu.
Hiç ilgi kuramiyordum. Bir veya iki savas oldu.
Bu sabah tuvalete tek basima gittim.
Galiba eski hallerini daha çok seviyordum.
Rolando, konusabilir miyiz? Ben, Bn. Costello.
Beni anliyor musun?
- Lucy... Hangi yildayiz? - Hangi yilda miyiz?
1926, aptal.
Hadi Miriam, gel buraya.
"Bastil'e hücum eden kalabalik gibi, Güçlü Metler, unutulmaz gecelerinde -
- soyunma odalarina hücum etti.
Ve beysbol tarihinin en gürültülü, çilgin ve islak -
- zafer kutlamalarindan birini baslatti.
Alay konusu olduklari yedi yildan sonra, ortaligi ayaga kaldirdilar."
- Merhaba Sydney. - Merhaba.
- Ayni yere mi gidiyoruz? - Aslinda, bilmiyorum.
Herkes bir arada olsun.
- Leonard'i getir. - Anthony, Leonard'i getirir misin?
Lütfen kimse gruptan ayrilmasin.
- Babam nasiI? - Ayni.
- Anne, belki sen gelmemelisin. - Elbette gelmek istiyorum.
Orada durma Leonard, Yoksa kapi kapanmaz.
- Anlamiyorum, Sydney gidiyor. - O bir hasta.
- Ama sizin gibi degil. - Yine de hasta, sen degilsin.
- Ben senin annenim. - Gelen baska anne var mi?
Saçina ne yaptin?
- Bu bir tekerlek. - Biliyorum... Aptal degilim.
- Bana çok kötü davraniyorsunuz. - Bunu hallederiz.
- Hazir misin? - Burada kaliyorum.
- Neden? Neyin var? - Iyiyim, sadece...
El salla.
Doktor, gelin artik!
Emin misin? Iyi misin?
Iyiyim, sonra görüsürüz. Iyi eglenceler.
Merhaba... Köfte lütfen.
- Köfte. - Bir köfte daha.
Beni mi takip ediyorsunuz?
Affedersiniz, saka yapiyordum. Sizi yukarida gördüm.
- Birini mi ziyaret ediyorsunuz? - Hayir.
Burada çalisiyorsunuz.
Burada yasiyorum.
Hasta misiniz?
Hastaya benzemiyorsunuz.
Sahi mi?
Karnegyayi çok severim.
Dr. Sayer... Burayi siz mi seçtiniz?
- Neden? - Buraya hep gelirim.
Güzel bir yer ama ilk saatten sonra etkisini kaybediyor.
- Grubun sikildigini düsünüyor. - Sikildilar.
Opera Binasi'na götürmeyi düsünmüstüm.
Ya da Ulusal Tarih Müzesi'ne?
Hayir... Orada bir sürü ölü, doldurulmus sey var.
Baska neresi var?
- Yine yasal mi? - Evet, uzun zamandir.
Bayanlar, size ne getireyim?
Buzlu bir Rob Roy...
Sunu alkolsüz Rob Roy yap.
Lokantada gece çalisiyorum.
Bazen isten önce babami görmeye gelirim.
Her maça giderdi, o yüzden ona spor sayfalarini okumayi severim.
Geldigimin farkinda mi, bilmiyorum. Annem olmadigina inaniyor.
Ama sen inanmiyorsun.
Bazen bir sey gördügümü saniyorum... Galiba bir degisiklik.
Bir an için onu felçten önceki haliyle görüyorum.
Sonra gidiyor, gördügümden emin olamiyorum. Bu mantikli mi?
Evet.
Neden buradasin?
- Ilaç tedavim var. - Ne için?
Ilaçsiz, neredeyse baban gibiyim.
- Ama simdi iyiyim. - Bu iyi.
Beykin, kizarmis bugday ekmegi, ve sade kahve istedigini biliyordum.
Siparisini almadan yemegini getirdim.
Ne dese begenirsin: "Domatesi unutmussun."
Domates kalmamisti. Zaten o yüzden getirmemistim.
- Seninle konusmak bir zevkti. - Seninle de.
- Paula? - Evet.
Farkinda... Baban ziyaret ettiginin farkinda.
Doktor, bunlar arkadaslarim.
Harika biri degil mi?
Miriam, bunu nasiI diyecegimi bilmiyorum, ama söyleyecegim.
Kocan -
- 1953'te senden bosanmasina izin verilmis.
Tanriya sükürler olsun!
Suna bak! Pontiac Firebird, 400 motor... Iste buna araba denir.
- Lucy, elini tutabilir miyim? - Beni buradan götürün.
- Yanlis. Burada. - Galiba kaybettim.
Galiba sansin degisiyor. Çok güzel.
- NasiI gidiyor? - "NasiI gidiyor"?
Evet, nasiI hissediyorsun?
Ailem ölmüs, karim huzurevinde, -
- oglum Bati'da bir yere kaçmis...
Yasli ve dolandirilmis. Iste böyle hissediyorum.
Hobi dükkanina ugrayip birkaç kalem daha aldim.
Bir de bunu.
Küçük bir T-cetveli.
Bunu kullanabilirim, evet.
Bu çok güzel.
- Hemen dönerim. - Leonard?
Daha önce kizlardan hiç konusmazdi.
Kesinlikle onlarla bir ilgisi yoktu.
Su kiz isi, biraz saçma. Sizce de öyle degil mi?
O yetiskin bir erkek.
Tatile çikmam gerektigini söyledi. Birkaç gün gidip dinlenmeliymisim.
Eminim tatili hakettiginizi söylemek istemistir. Ediyorsunuz da.
Onu burada yalniz birakamam. Ben olmazsam ölür.
Kizlar!
Alo? ...Dr. Sayer? Sizinle konusmaliyim.
Leonard?
Sanirim bazi seylerin söylenmesi önemli. Sizinle konusmaliyim.
Ne gibi seyler?
Önemli seyler, bana olan seyler. Simdi anladigim seyler.
- Nereden ariyorsun? - Ofisinizden.
- Çok geç. - Öyle mi?
- Orada kal, hemen geliyorum. - Iyi.
- Dr. Sayer, oturun. - Neden? Ne var?
Herkese söylemeliyiz. Onlara ne kadar iyi oldugunu hatirlatmaliyiz.
Neyin Leonard?
Gazeteyi okuyun. Ne yaziyor? Hersey çok kötü.
Insanlar yasamin gerçek anlamini unutmus. Yasiyor olmanin anlamini.
Ellerindekinin ve kaybedebileceklerinin ne oldugunu onlara hatirlatmaliyiz.
Benim hissettigim, yasama sevinci, yasam armagani, yasama özgürlügü!
Basit seylerin degerini bilmedigimizi söyleyip durdu.
Çalismak, oynamak, dostluk, aile.
Öyle heyecanliydi ki, sabah 5'e kadar konustu.
- Nedeni kurtulus mu, mani mi... - Yoksa ask mi?
Evet. Yine de söyledigi dogru. Yasamayi bilmiyoruz.
Ama sabahin 5'inde...
- Waheedah... Nasilsin? - Iyiyim.
- Bay Lowe, iyi misiniz? - Evet.
- Istediginiz ne? - En basit sey.
Nedir o?
Istersem, herhangi normal biri gibi yürüyüse çikmak.
- Yürüyüse çikabilirsiniz. - Sahi mi? Tek basima mi?
Tek basina olmasi ne farkeder?
Ben suçlu degilim. Hiçbir suç islemedim, -
Kendime veya baskasina zararim olmaz. Ama tek basima yürüme iznim yok.
Bir nesne degil, bir insan uyandirdiniz... Ben bir insanim.
Bize karsi sergilediginiz bilinçdisi öfkenin farkinda misiniz?
Bilinçdisiysa nasiI farkinda olabilirim?
Merak ediyorum. Disari çiksaniz ne yaparsiniz?
Yürüyüse çikarim, etrafa bakar, insanlarla konusurum.
Hangi yöne gidecegime karar veririm. Sizin için basit olan seyleri yaparim.
- Hepsi bu mu? - Hepsi bu.
Pekâlâ... bunu dikkate alacagiz. Size haber veririz.
- Iyi misin? - Evet, birsey degildi. Gergindim.
Ne dediler?
Su anda yeterli veri yok dediler.
Teshis için gözlemin devam etmesi gerekiyor.
Disarida belki henüz hazir olmadigin bir dünya var dediler.
Basina gelebileceklerden sorumlu tutulamazlarmis.
Reddettiler.
- Sen ne dedin? - Beni dinlemek zorunda degiller.
Ayni fikirde miydin?
Evet.
Henüz hastaligi yendigimize ve bu tikin önemsiz olduguna emin degilim.
Bu deneysel bir ilaç, bir süre verileri degerlendirmeliyiz.
- Leonard, nereye gidiyorsun? - Yürüyüse.
Ben Dr. Sayer...
- Nereye gidiyorsun? - Disari çikiyorum.
Hastalar bu noktadan öteye gidemez.
Lütfen bizi zor kullanmaya itme.
Sadece yürüyüse çikmak istiyorum!
O akiI hastasi degil, bu gereksiz. Birakin onu!
Lütfen, saldirgan degil!
Anlamiyorum, daha önce hiç sorun çikarmadi.
Sessiz, nazik ve saygiliydi. Hiç bir sey istemezdi.
- Hiç itaatsizlik etmedi. - Çünkü katatonikti, Bayan Lowe.
Çocuklugundan söz ediyorum.
Özür dilerim.
Oradaki kim bilmiyorum. Farkinda oldugunu sanmiyorum.
Onu olmadigi birseye çevirdin.
Sorunlu olan biz degiliz, onlar. Krizde olan biz degiliz, onlar!
Biz en kötüyü yasadik ve kurtulduk. Onlarsa korkuyorlar.
Çünkü bunu biliyorlar.
Biliyorlar! Biliyorlar!
Çünkü biz... onlara -
- cevabini bilmedikleri -
- bir sorun oldugunu hatirlatiyoruz.
Bunu farkedip sorunu görene kadar iyilestirmeleri mümkün degil.
Bir sorun oldugunu ve bunun biz olmadigimizi kabul edene kadar.
Sorun biz degiliz, sorun onlar!
30 yildir öfkesini disa vuramadi.
- Digerleri gibi. - Bence onun davranisi daha dogal.
Tikleri ve paranoyasi normal davranis belirtisi mi sence?
Evet, çünkü burada... Onu uyandirip sonra da bir kafese tiktik.
Bu paranoya degil, bir gerçek.
Yemek yemeyi reddeden 20 psikozlu var. Neden reddettiklerini bilmeden.
- Bu daha ne kadar sürmeli? - O nedenini biliyor. Disari çikmak.
Bay Lowe 5.kogusun peygamberi degil. O bir hasta.
Diriltilmedi, senin verdigin ilaci içti.
Pek de mucizevi olmayan bir ilaç.
- Digerleri iyi... - O daha uzun süredir kullaniyor.
Onun derdini anliyorum -
- ama diger hastalarin sagligini tehlikeye atmasina izin vermem.
- Affedersiniz. - Izin veremeyiz.
Birakin geçsin.
- Bugün nasilsin? - Iyiyim.
- Sen nasilsin? - Daha iyi olmamistim.
- Bu beylerin amaci ne? - Beni koruyorlar.
- Keske ihtiyacim olmasa. - Biri seni incitmek mi istiyor? Kim?
Bütün sorun bu, degil mi? Kim? Asla bilemiyorsun.
Hiç beklemedigim biri. Geçmise bak.
Bu kogusta herkes birinin ona karsi plani oldugunu sanir.
Yaniliyorlar, onlar deli.
Daha kötülestin.
Ilaç ise yaramiyor. Bunlar yan etkileri.
Böyle davranmana yol açiyorlar.
Ziyaretine tesekkür ederim, yapacak islerim var.
Lütfen, kendine bir bak.
Hayir, sen kendine bak! Benim hastaligim var.
Hastalik beni bu dünyadan aldi ve geri dönmek için savastim.
30 yiI savastim ve hala savasiyorum.
Ama sen...
Hiçbir özrün yok. Sen korkak ve hiçbir seyi olmayan yalniz birisin!
Hayatin, hiç birseyin yok! AsiI uyuyan sensin.
Ilacini kesebilirler. Bunu yapabilirler.
Sabah uyandiginda ilacin orada olmayabilir.
Uzak dur benden!
Iyiyim. Sagol.
Sadece düstüm.
Yardim et.
Yürüyebilir misin?
Ilaci kesmelerine izin vermeyecegim. Birlikte çalisacagiz.
Ilaca tepki gösterdi. Tikleri var.
Ama görünüsüne aldirmiyor-
- diger hastalari etkilemesinden korkuyor.
Dozaji üzerinde çalisacagiz, her tepkiye hazir.
Digerlerinin de hazir olmasini istiyor. Bana yardim etmelisiniz.
- Selam Leonard. Tekrar hos geldin. - Tesekkür ederim.
- Nasilsin? - Iyi misin?
- Burasi sessizlesmis. - Çünkü seni bekliyorduk.
Iyi görünüyorsun Len, her gün daha iyi.
Ya ilaci yeterince aldiysa?
Ya bizim için an meselesiyse?
Ona olanlarin size de olacagini düsünmek için tibbi neden yok.
Niçin?
Siz farkli bireylersiniz. Ayrica iyisiniz, degil mi?
Çok güzeldi Lucy.
Bu sarkiyi uzun zaman önce ögrenmistim.
Hangi yilda oldugumuzu biliyorum.
Sadece 22'den büyük olmayi hayal edemiyorum.
Bunda hiç deneyimim yok.
Artik 1926 olmadigini biliyorum.
Ama olmasina ihtiyacim var.
- Nasilsin Leonard? - Daha iyi olmamistim.
Digerleri nasiI? Benden mi bahsediyorlar?
- Korkuyorlar. - Korkmalilar.
- Bunu durdurabilir misin? - Emin degilim ama deniyorum.
- Benden ümidi kesme. - Kesmem.
425, evet.
Oglumdan kart aldim.
Iyiyim, ama birden hersey duruyor.
Uyari yok, isigin dügmesini kapatmak gibi.
Birseyin beni geri getirmesi gerek. Bir ses, bir dokunus -
- sonra tekrar hareket ediyorum. Yeniden iyiyim.
Kötü hissetmiyorum ama hiç birsey de hissetmiyorum.
Ölü gibiyim. Hiç birsey.
Sanki artik insan degil, tiklerden olusan bir seymisim gibi.
Sikayet etmiyorum. Bazen hayati daha ilginç kiliyorlar.
Kontrol bende mi onlarda mi bilmiyorum. Ama olmamalari gerekiyor.
500'e çik.
Biraz daha...
Çalistigim zaman iyi hissediyorum. Burada iyiyim.
- Kitap listesi iyi gidiyor. - Görmek isterim.
Önemli degil, baska zaman.
- Ne oluyor? - Istemdisi hareketi krizindesin.
Kamerayi getir!
Yapamiyorum. Kamerayi kapatacagim.
Hayir! Izle, izle.
Ögren, ögren, ögren... Benim için ögren.
Bakalim... 625.
- 675, biraz... - Tamam.
Artik okuyamiyorum! Gözlerimi bir noktada tutamiyorum.
Hep basa dönüyorum... basa...
- Herkesi düs kirikligina ugrattim. - Hayir.
Seni düs kirikligina ugrattim. Evet, acayibim.
Degilsin. Bunu dinlemeyecegim.
Acayibim. Bana bak ve olmadigimi söyle!
Degilsin.
Bu ben degilim!
Oglum saglikli dogdugunda, nedenini hiç sormadim.
Neden böyle sansliydim?
Bu mükemmel çocugu ve hayati haketmis miydim?
Ama hastalandiginda, nedenini sorduguma emin olun.
Bilmek istedim.
Bu neden oluyordu? Yapabilecegim hiçbir sey yoktu.
"Durdurun bunu lütfen. Oglumun aci çektigini görmüyor musunuz?" -
- diyebilecegim hiç kimse yoktu.
Oglum aci çekiyor, lütfen durdurun!
- Savasiyor. - Kaybediyor.
Çalistim... arkadaslarla bulusup dansa gittim. Hepsi bu.
Harika. Ben hiçbirini yapmadim.
Yapacaksin.
Beni buradan hiç çikarmayacaklar... çikarmamalilar da.
Henüz iyi degilim... gördügün gibi.
Seni görünce kendimi iyi hissediyorum.
Seni... bir daha görmeyecegim.
Sadece, elveda demek istiyorum.
Ne hos, degil mi?
- Simdi mi? - Sen hazir oldugunda.
Adim Leonard Lowe. Bana, uzun bir süredir uzakta oldugumu söylediler.
Geri döndüm.
- Geri dönmek nasiI bir sey? - Önce rüya oldugunu sandim.
Olmadigini ne zaman anladin?
Konustugumda beni anladigin zaman.
Ona iyi biri oldugumu söylemissin.
Hayat verip sonra da geri almanin neresi iyi?
Hayat hepimize verilir ve sonra alinir.
Bu beni neden rahatlatmiyor?
Çünkü sen iyi bir insansin.
Çünkü o senin dostun.
O yaz olaganüstüydü. Yeniden dogus ve masumiyet mevsimi. Bir mucize.
O onbes hasta ve biz bakicilari için.
Ama simdi mucizelerin gerçeklerine uyum saglamak zorundayiz.
Bilimin arkasina saklanip, ilacin ise yaramadigini söyleyebiliriz.
Ya da hastaligin geri döndügünü.
Veya hastalarin yiIlarini kaybetme gerçegine katlanamadigini.
Gerçek su ki... yanlis ya da dogru olan neydi bilmiyoruz.
Bildigimiz su; kimyasal pencere kapaninca -
- baska bir uyanis gerçeklesti.
Insan ruhunun her ilaçtan daha güçlü oldugu.
Beslenmesi gereken bu.
Çalisma, oyun, dostluk, aile.
Önemli olan bunlar.
Unuttugumuz buydu.
En basit seyler.
- Pekâlâ... Iyi geceler. - Iyi geceler.
- Eleanor? - Efendim?
Ne var?
Sey... Bu gece ne yapiyorsun? Baska planlarin varsa...
Hayir, ben...
- Planin yok mu? - Hayir, planim...
Düsünüyordum da, sen... biz... sen ve ben acaba...
Acaba... kahve içmeye gider miyiz?
Evet, çok isterim.
- Arabam burada. - Yürümeye ne dersin?
Dr. Sayer ve ekibi ensefalit-sonrasi hastalarla çalismaya devam etti.
Yeni ilaç tedavileri çiktikça denediler.
Leonard ve hastalarin bir çogu -
- kisa uyanis dönemleri geçirdiler, -
- ama hiç biri 1969 yazindaki kadar uzun olmadi.
Dr. Sayer, Bronx'ta bir kronik vaka hastanesinde çalismaya devam ediyor.
Baslayalim.